Imam Ahmad : 24592

حَدَّثَنَا عَبْدُ الصَّمَدِ بْنُ عَبْدِ الْوَارِثِ قَالَ حَدَّثَنَا أَبَانُ الْعَطَّارُ قَالَ حَدَّثَنَا هِشَامُ بْنُ عُرْوَةَ عَنْ عُرْوَةَ أَنَّ عَبْدَ الْمَلِكِ بْنَ مَرْوَانَ كَتَبَ إِلَيْهِ يَسْأَلُهُ عَنْ أَشْيَاءَ فَكَتَبَ إِلَيْهِ عُرْوَةُ سَلَامٌ عَلَيْكَ فَإِنِّي أَحْمَدُ إِلَيْكَ اللَّهَ الَّذِي لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّكَ كَتَبْتَ إِلَيَّ تَسْأَلُنِي عَنْ أَشْيَاءَ فَذَكَرَ الْحَدِيثَ قَالَ فَأَخْبَرَتْنِي عَائِشَةُ أَنَّهُمْ بَيْنَمَا هُمْ ظُهْرًا فِي بَيْتِهِمْ وَلَيْسَ عِنْدَ أَبِي بَكْرٍ إِلَّا ابْنَتَاهُ عَائِشَةُ وَأَسْمَاءُ إِذَا هُمْ بِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ قَامَ قَائِمُ الظَّهِيرَةِ وَكَانَ لَا يُخْطِئُهُ يَوْمًا أَنْ يَأْتِيَ بَيْتَ أَبِي بَكْرٍ أَوَّلَ النَّهَارِ وَآخِرَهُ فَلَمَّا رَآهُ أَبُو بَكْرٍ جَاءَ ظُهْرًا فَقَالَ مَا جَاءَ بِكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ إِلَّا أَمْرٌ حَدَثَ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِمْ الْبَيْتَ قَالَ لِأَبِي بَكْرٍ أَخْرِجْ مَنْ عِنْدَكَ فَقَالَ لَيْسَ عَلَيْكَ عَيْنٌ إِنَّمَا هُمَا ابْنَتَايَ قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ قَدْ أَذِنَ لِي بِالْخُرُوجِ إِلَى الْمَدِينَةِ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ يَا رَسُولَ اللَّهِ الصَّحَابَةَ قَالَ الصَّحَابَةَ فَقَالَ أَبُو بَكْرٍ خُذْ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ وَهُمَا الرَّاحِلَتَانِ اللَّتَانِ كَانَ يَعْلِفُ أَبُو بَكْرٍ يُعِدُّهُمَا لِلْخُرُوجِ إِذَا أُذِنَ لِرَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَعْطَاهُ أَبُو بَكْرٍ إِحْدَى الرَّاحِلَتَيْنِ فَقَالَ خُذْهَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَارْكَبْهَا فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ أَخَذْتُهَا بِالثَّمَنِ

A y’a fɔ an ye [Abdus Samad bin Abdul Warits] ko; a y’a fɔ an ye [Aban Al Atar] ko; a y’a fɔ an ye [Hisyam bin Urwah] ka bɔ [Urwa] ko Abdul Malik bin Marwan ye lɛtɛrɛ sɛbɛ a ma k’a ɲininga koo dɔ la, o kɔ, Urwah ye lɛtɛrɛ sɛbɛ a ma; ‘Hɛɛrɛ ka kɛ aw ye, tiɲɛ na, ne be Ala tando aw ye, ala wɛrɛ tɛ min fɛ n’ale tɛ, amma ba’ad. Sabu i ye lɛtɛrɛ sɛbɛ n ma, ka n ɲininga koo dɔ la, o kɔ, a y’o hadisi kofɔ’. Urwah ko; ’ [Aishah] tun y’a fɔ k’u be tilefɛ seli kɛra u ka soo, mɔgɔ si tun tɛ ni Abu Bakri ye fɔɔ a denmuso. Ayiya ni Asma’. Tilefɛ fajiri surunyana tuma min na, u tugura cira sallallaahu sallau kɔ. A tun tɛ to ka na Abu Bakri ka soo wulafɛ joona ani a laban na. Abu Bakri y’a ye tuma min na, a nana tilefɛ wagati la. A ko; ‘I tɛ na, e Nabiyallah, fo ni koo kɔrɔtanin lo’. A y'u kunbɛn so tuma min na, a y'a fɔ Abu Bakri ye ko: 'Mɔgɔ minw b'i fɛ, i k'olu bɔ'. A ko; ‘I m’a ye ko nin fila ye ne denmusow ye wa?’ a ko: ‘Tiɲɛ na, Ala Azzawajalla y’a to n ye taga Madina’. Abu Bakri ko; ‘E Ala ka ciden, i mako be teriw la wa?’ a ko: ‘O ka kan’. Abu Bakri ko; ‘I ka ne ka ɲɔgɔmɛ dɔ ta’. O fila bɛɛ tun ye ɲɔgɔmɛw ye minw tun be mara, Abu Bakri tun ye minw labɛn walisa ka taga Madina, ni cira sallallaahu’alayihi wa sallam tun ye sira di. O kɔ, Abu Bakri y’a ka ɲɔgɔmɛ dɔ di a ma. A ko; ‘A ta, e Ala ka ciden! Ani i ka yɛlɛ a kan’. O la, cira ko: ‘Tiɲɛ na, ne ye -ɲɔgɔmɛ- waleɲuman lɔn.’.