Asy Syu'araa'(26): 214. Dan berilah peringatan kepada kerabat-kerabatmu yang terdekat
Imam Ahmad : 15349
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ أَبِي عَدِيٍّ عَنْ سُلَيْمَانَ يَعْنِي التَّيْمِيَّ عَنْ أَبِي عُثْمَانَ يَعْنِي النَّهْدِيَّ عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ مُخَارِقٍ قَالَ لَمَّا نَزَلَتْ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ { وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ } انْطَلَقَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِلَى رَضْمَةٍ مِنْ جَبَلٍ فَعَلَا أَعْلَاهَا ثُمَّ نَادَى أَوْ قَالَ قَالَ يَا آلَ عَبْدِ مَنَافَاهُ إِنِّي نَذِيرٌ إِنَّ مَثَلِي وَمَثَلَكُمْ كَمَثَلِ رَجُلٍ رَأَى الْعَدُوَّ فَانْطَلَقَ يَرْبَأُ أَهْلَهُ يُنَادِي أَوْ قَالَ يَهْتِفُ يَا صَبَاحَاهْ قَالَ أَبِي قَالَ ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ فِي هَذَا الْحَدِيثِ عَنْ قَبِيصَةَ بْنِ مُخَارِقٍ أَوْ وَهْبِ بْنِ عَمْرٍو وَهُوَ خَطَأٌ إِنَّمَا هُوَ زُهَيْرُ بْنُ عَمْرٍو فَلَمَّا أَخْطَأَ تَرَكْتُ وَهْبَ بْنَ عَمْرٍو
A y’a fɔ an ye [Muhamadu bin Abu Adi] tiɲɛ na [Suliman] min ye At Taimi ye, ka bɔ [Abu Usman] min ye An-Nahdi ye, ka bɔ [Qabishah bin Muhariq] fɛ ko; tuma min na ayata jigira kira sallallaahu’alahiwasallam ma, i k’i ka denbaya n’i somɔgɔw lasɔmi, a yɛlɛla farakuru dɔ kan kulu dɔ kan ka sɔrɔ ka lɔ sanfɛ ka kule walima k’a fɔ; ‘E Abdul Manaf ka denbaya bɛɛ, ne lo ye lasɔminikɛla ye. Ne ka misaliya ni aw ka misaliya b’i n’a fɔ mɔgɔ min ye jugu ye, a sinna k’a ka somɔgɔw lasɔmi k’u weele walima k’a fɔ; E, ne balemaw bɛɛ. ne facɛ ko; Ibn Abu Ady y’a fɔ nin hadisi kan, ka bɔ Qabishah bin Muhariq fɛ walima ka bɔ Wahab bin Amr fɛ, a b’a yira ko a tun filila, bari min tun ka ɲi, o tun ye [Zuhair bin Amr] ye, tuma min na a y’a ɲɛfɔ cogo jugu la, n ye Wahab bin Amr to yen.