Imam Ahmad : 15253

وَأَصَابَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَهْبًا فَنَدَّ بَعِيرٌ مِنْهَا فَسَعَوْا فَلَمْ يَسْتَطِيعُوهُ فَرَمَاهُ رَجُلٌ مِنْ الْقَوْمِ بِسَهْمٍ فَحَبَسَهُ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّ لِهَذِهِ الْإِبِلِ أَوْ النَّعَمِ أَوَابِدَ كَأَوَابِدِ الْوَحْشِ فَإِذَا غَلَبَكُمْ شَيْءٌ مِنْهَا فَاصْنَعُوا بِهِ هَكَذَا

É kpó ɖò ali e jí è nɔ jla nǔ dó é ɖokpo ɔ jí gbɔn hadith e jɛ nukɔn é jí, sín [Rafi’ bin Khudaij] gɔ́n; Rasulullah sallallaahu’alaihiwasallam mɔ nǔ e é bɛ́ lɛ é có lakunmi tɔn hɔn, ye nya ɛ có ye kpéwú ǎ. Mɛɖé nyì hwǐ dó jǐ tɔn bɔ é xò è. Rasulullah Sallallahu’alaihiwasallam ɖɔ: ‘lakunmi elɔ’, alǒ ‘kanlin elɔ ɖó jijɔ gbě tɔn lɛ ɖi kanlin gbě tɔn lɛ ɖɔhun. Nú a mɔ nǔ mɔhunkɔtɔn hǔn, wà nǔ xá ɛ mɔ̌’.