Imam Ahmad : 14977

قَالَ قُرِئَ عَلَى يَعْقُوبَ فِي مَغَازِي أَبِيهِ عَنِ ابْنِ إِسْحَاقَ قَالَ ابْنُ إِسْحَاقَ وَحَدَّثَنِي بُرَيْدَةُ بْنُ سُفْيَانَ الْأَسْلَمِيُّ عَنْ بَعْضِ رِجَالِ بَنِي سَلِمَةَ عَنْ أَبِي الْيَسَرِ كَعْبِ بْنِ عَمْرٍو قَالَ قَالَ وَاللَّهِ إِنَّا لَمَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بِخَيْبَرَ عَشِيَّةً إِذْ أَقْبَلَتْ غَنَمٌ لِرَجُلٍ مِنْ يَهُودَ تُرِيدُ حِصْنَهُمْ وَنَحْنُ مُحَاصِرُوهُمْ إِذْ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مَنْ رَجُلٌ يُطْعِمُنَا مِنْ هَذِهِ الْغَنَمِ قَالَ أَبُو الْيَسَرِ فَقُلْتُ أَنَا يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ فَافْعَلْ قَالَ فَخَرَجْتُ أَشْتَدُّ مِثْلَ الظَّلِيمِ فَلَمَّا نَظَرَ إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ مُوَلِّيًا قَالَ اللَّهُمَّ أَمْتِعْنَا بِهِ قَالَ فَأَدْرَكْتُ الْغَنَمَ وَقَدْ دَخَلَتْ أَوَائِلُهَا الْحِصْنَ فَأَخَذْتُ شَاتَيْنِ مِنْ أُخْرَاهَا فَاحْتَضَنْتُهُمَا تَحْتَ يَدَيَّ ثُمَّ أَقْبَلْتُ بِهِمَا أَشْتَدُّ كَأَنَّهُ لَيْسَ مَعِي شَيْءٌ حَتَّى أَلْقَيْتُهُمَا عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَبَحُوهُمَا فَأَكَلُوهُمَا فَكَانَ أَبُو الْيَسَرِ مِنْ آخِرِ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَلَاكًا فَكَانَ إِذَا حَدَّثَ بِهَذَا الْحَدِيثِ بَكَى ثُمَّ يَقُولُ أُمْتِعُوا بِي لَعَمْرِي كُنْتُ آخِرَهُمْ

-আহমদ বিন হানবাল আৰ এইচ- ক’লে; পিতৃৰ যুদ্ধৰ কিতাপৰ পৰা [ইয়াকুব]ৰ সন্মুখত পঢ়ক, [ইবনে ইছহাকৰ পৰা]। ইবনে ইছহাকে কৈছিল; আৰু মোক [বুৰাইদা বিন চুফিয়ান আল আছলামী] [বানি চালামৰ পৰা কিছুমান মানুহে] [আবু আল ইয়াছাৰ কাব বিন আমৰ]ৰ পৰা কৈছে; আল্লাহৰ কচম আমি আচলতে দুপৰীয়া খাইবাৰত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহুআলাইহিৱাছাল্লামৰ লগত আছিলো, যেতিয়া আমি তেওঁলোকক ঘেৰি থকা সময়ত এজন ইহুদীৰ ছাগলীৰ জাক এটা আছিল যিয়ে তেওঁলোকৰ দুৰ্গৰ দিশে গৈ আছিল। ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে ক’লে, ‘আমাক ছাগলীৰ পৰা খাদ্য কোনে লৈ যাব’ আবু আল ইয়াছাৰে ক’লে; মই হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তেওঁ ক’লে, ‘কৰ!’। -আবু আল ইয়াছাৰ ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু- ক’লে; তাৰ পিছত মই ৰাতিৰ আন্ধাৰত ওলাই আহিলোঁ, যেতিয়া ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামে মোক যাবলৈ ওলোৱা দেখিলে, তেওঁ প্ৰাৰ্থনা কৰিলে, হে আল্লাহ, ইয়াৰ দ্বাৰা আমাক সন্তুষ্ট কৰা। -আবু আল ইয়াছাৰ ৰাদলিয়াল্লাহুআনহু- ক’লে; মই এটা ছাগলী পালোঁ আৰু দেখা গ’ল যে ইয়াৰে কিছুমান গড়ত সোমাইছে, তাৰ পিছত মই বাকী দুটা ছাগলী লৈ গ’লোঁ, তাৰ পিছত মই সেইবোৰ মোৰ হাতৰ তলত থৈ দিলোঁ, তাৰ পিছত মই সেইবোৰ লৈ গ’লোঁ কাৰণ মই চিন্তিত হৈ আছিলো যেন মই একো আনিব পৰা নাই যেতিয়ালৈকে মই সেইবোৰ নবী চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ আগত নানিলোঁ। তাৰ পিছত দুয়োকে বধ কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁলোকে খালে'। আবু আল ইয়াছাৰ ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহিৱাছাল্লামৰ অন্যতম বন্ধু আছিল যি শেষ মৃত্যু হৈছিল, যেতিয়া তেওঁ এই হাদীছ বৰ্ণিত কৰিছিল তেতিয়া তেওঁ কান্দি কান্দি কৈছিল; তেওঁলোকে মোৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈছে আৰু মই তেওঁলোকৰ ভিতৰত শেষ।