Imam Ahmad : 14272

حَدَّثَنَا زَكَرِيَّا أَنْبَأَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ وَحُسَيْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ قَالَا حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَقِيلٍ عَنْ جَابِرٍ قَالَ بَيْنَمَا نَحْنُ مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي صُفُوفِنَا فِي الصَّلَاةِ صَلَاةِ الظُّهْرِ أَوْ الْعَصْرِ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَتَنَاوَلُ شَيْئًا ثُمَّ تَأَخَّرَ فَتَأَخَّرَ النَّاسُ فَلَمَّا قَضَى الصَّلَاةَ قَالَ لَهُ أُبَيُّ بْنُ كَعْبٍ شَيْئًا صَنَعْتَهُ فِي الصَّلَاةِ لَمْ تَكُنْ تَصْنَعُهُ قَالَ عُرِضَتْ عَلَيَّ الْجَنَّةُ بِمَا فِيهَا مِنْ الزَّهْرَةِ وَالنَّضْرَةِ فَتَنَاوَلْتُ مِنْهَا قِطْفًا مِنْ عِنَبٍ لِآتِيَكُمْ بِهِ فَحِيلَ بَيْنِي وَبَيْنَهُ وَلَوْ أَتَيْتُكُمْ بِهِ لَأَكَلَ مِنْهُ مَنْ بَيْنَ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ لَا يُنْقِصُونَهُ شَيْئًا ثُمَّ عُرِضَتْ عَلَيَّ النَّارُ فَلَمَّا وَجَدْتُ سَفْعَهَا تَأَخَّرْتُ عَنْهَا وَأَكْثَرُ مَنْ رَأَيْتُ فِيهَا النِّسَاءُ اللَّاتِي إِنْ اؤْتُمِنَّ أَفْشَيْنَ وَإِنْ يُسْأَلْنَ بَخِلْنَ وَإِنْ يَسْأَلْنَ أَلْحَفْنَ قَالَ حُسَيْنٌ وَإِنْ أُعْطِينَ لَمْ يَشْكُرْنَ وَرَأَيْتُ فِيهَا لُحَيَّ بْنَ عَمْرٍو يَجُرُّ قُصْبَهُ فِي النَّارِ وَأَشْبَهُ مَنْ رَأَيْتُ بِهِ مَعْبَدُ بْنُ أَكْثَمَ الْكَعْبِيُّ قَالَ مَعْبَدٌ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَيُخْشَى عَلَيَّ مِنْ شَبَهِهِ وَهُوَ وَالِدٌ فَقَالَ لَا أَنْتَ مُؤْمِنٌ وَهُوَ كَافِرٌ قَالَ حُسَيْنٌ وَكَانَ أَوَّلَ مَنْ حَمَلَ الْعَرَبَ عَلَى عِبَادَةِ الْأَوْثَانِ قَالَ حُسَيْنٌ تَأَخَّرْتُ عَنْهَا وَلَوْلَا ذَلِكَ لَغَشِيَتْكُمْ

আমাক কৈছে [জাকাৰিয়াই] আমাক [‘উবাইদুল্লোহ] আৰু [হুছেইন বিন মহম্মদ] কৈছে; আমাক [উবাইদুল্লোহ] [আব্দুল্লাহ বিন মহম্মদ বিন আকিল]ৰ পৰা [জাবিৰ]ৰ পৰা কৈছে; যেতিয়া আমি ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ লগত দুপৰীয়া বা আছৰৰ নামাজৰ বাবে শাৰী পাতি আছিলো, হঠাতে এনে লাগিল যেন তেওঁ কিবা এটা লক্ষ্য কৰিলে, তাৰ পিছত তেওঁ পিছুৱাই গ’ল আৰু তেওঁলোকো আঁতৰি গ’ল। যেতিয়া তেওঁ নামাজ শেষ কৰিলে, তেতিয়া উবায় বিন কা’বে ক’লে; সচৰাচৰ কৰা ধৰণে প্ৰাৰ্থনা নকৰে কিয়? -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম- ক’লে, ‘জান্নাত মোক ফুল আৰু সুখৰ ৰূপত ইয়াৰ সকলো বস্তুৰে দেখুৱাই দিয়া হ’ল, তাৰ পিছত মই তাৰ পৰা এটা আঙুৰ খালোঁ, মই আপোনালোকৰ ওচৰলৈ আনিব বিচাৰিছিলো কিন্তু সেয়া অসম্ভৱ আছিল। মই যদি তোমালোকৰ কাৰণে আনিলোহেঁতেন তেন্তে আকাশ-পৃথিৱীৰ মানুহে খাবলৈ যথেষ্ট হ’লহেঁতেন, সামান্যতম ক্ষতি নোহোৱাকৈ। তাৰ পিছত মোক নৰক দেখুওৱা হ’ল, গৰম পোৱাৰ লগে লগে মই ইয়াৰ পৰা পিছুৱাই গ’লোঁ, মই যিটো বেছিকৈ দেখিলোঁ সেয়া আছিল মহিলা, কাৰণ যদি তেওঁলোকক এটা মেছেজ দিয়া হয় তেন্তে তেওঁলোকে সেইটো পাছ কৰি দিব, যদি তেওঁলোকক সোধা হয় তেন্তে তেওঁলোক অভদ্ৰ হ’ব আৰু যদি তেওঁলোকে সুধিব তেন্তে তেওঁলোকে সদায় দাবী কৰিব। হুছেইনে ক’লে -তেওঁৰ ইতিহাসত-, যদি সেইবোৰ দিয়া হ’লহেঁতেন তেন্তে তেওঁলোকে কৃতজ্ঞ নহ’লহেঁতেন। মই তাত লুহাই বিন আমৰক তেওঁৰ অন্ত্ৰ টানি থকা দেখিলোঁ, আৰু তেওঁৰ সৈতে আটাইতকৈ মিল থকা ব্যক্তিজন আছিল মা’বাদ বিন আক্টছাম আল কা’বি। মা'বাদে ক'লে; 'হে আল্লাহৰ ৰাছুল, তেওঁ বুঢ়া হ'লেও তেওঁৰ দৰে দেখাৰ বাবেই মই চিন্তিত হৈছো নেকি?' -ৰছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লাম- ক’লে: ‘নাই, আপুনি মুমিন, তেওঁ কাফিৰ হোৱাৰ সময়ত’। হুছেইনে ক’লে; -লুহাই বিন আমৰ- আৰবক প্ৰতিমূৰ্তি পূজা কৰিবলৈ নিমন্ত্ৰণ কৰা প্ৰথম ব্যক্তি। হুছেইনে কৈছিল - তেওঁৰ ইতিহাসত - - সম্পাদকীয়ৰ সৈতে - 'গতিকে মই ইয়াৰ পৰা আঁতৰি আহিলোঁ - নৰকৰ জুই -, নহ'লে জুইয়ে নিশ্চয় তোমাক জ্বলাই দিব'।