Urusan najih(keberhasilan), pada yang fasih

Imam Ahmad : 2823

حَدَّثَنَا وَكِيعٌ عَنْ إِسْرَائِيلَ عَنْ سِمَاكٍ عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ كَانَتْ لِلشَّيَاطِينِ مَقَاعِدُ فِي السَّمَاءِ فَكَانُوا يَسْتَمِعُونَ الْوَحْيَ وَكَانَتْ النُّجُومُ لَا تَجْرِي وَكَانَتْ الشَّيَاطِينُ لَا تُرْمَى قَالَ فَإِذَا سَمِعُوا الْوَحْيَ نَزَلُوا إِلَى الْأَرْضِ فَزَادُوا فِي الْكَلِمَةِ تِسْعًا فَلَمَّا بُعِثَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ جَعَلَ الشَّيْطَانُ إِذَا قَعَدَ مَقْعَدَهُ جَاءَهُ شِهَابٌ فَلَمْ يُخْطِهِ حَتَّى يُحْرِقَهُ قَالَ فَشَكَوْا ذَلِكَ إِلَى إِبْلِيسَ فَقَالَ مَا هَذَا إِلَّا مِنْ حَدَثٍ حَدَثَ قَالَ فَبَثَّ جُنُودَهُ قَالَ فَإِذَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَائِمٌ يُصَلِّي بَيْنَ جَبَلَيْ نَخْلَةَ قَالَ فَرَجَعُوا إِلَى إِبْلِيسَ فَأَخْبَرُوهُ قَالَ فَقَالَ هُوَ الَّذِي حَدَثَ

Ба мо [Вакӣ] аз [Исроил] аз [Симак] аз [Саъид ибни Ҷубайр] аз [Ибни Аббос] гуфт; Шайтонҳо дар осмон ҷойгоҳҳо доштанд ва ба ваҳй гӯш медоданд ва чун ситорагон намеҷунбиданд ва шайтонҳо парронда намешаванд. Вақте ки ваҳйро мешунаванд, ба замин мефароянд ва ба ҳар ҷумлае, ки мешунаванд, нӯҳ дурӯғ илова мекунанд. Ҳангоме ки Паёмбар (с) фиристода шуд, вақте ки шайтон ба ҷои ӯ нишаст, дарҳол машъалро ба сӯи ӯ мепартофтанд ва партоби машъали оташ ҳеҷ гоҳ нодида намегирифт ва ӯро сӯзонд. Онњо дарњол ин њодисаро ба Шайтон - подшоњи шайтон хабар доданд, Шайтон гуфт: "Агар њодисаи наве намешуд, ин тавр намешуд. Шайтон дарҳол сарбозони худро пароканда кард, кам медонист, ки Расули Худо (с) дар байни ду кӯҳи хурмо намоз мегузоранд. Пас ба хона рафтанд ва аз зуњури Расули Худо (с) хабар доданд. Пас шайтон дар посух гуфт: «Зоҳири ӯ - Муҳаммад - сабаб шуд, ки мо чунин машъалҳоро парронем».