Imam Ahmad : 2634

حَدَّثَنَا حُسَيْنٌ حَدَّثَنَا دُوَيْدٌ عَنْ سَلْمِ بْنِ بَشِيرٍ عَنْ عِكْرِمَةَ عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ قَالَ قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ الْتَقَى مُؤْمِنَانِ عَلَى بَابِ الْجَنَّةِ مُؤْمِنٌ غَنِيٌّ وَمُؤْمِنٌ فَقِيرٌ كَانَا فِي الدُّنْيَا فَأُدْخِلَ الْفَقِيرُ الْجَنَّةَ وَحُبِسَ الْغَنِيُّ مَا شَاءَ اللَّهُ أَنْ يُحْبَسَ ثُمَّ أُدْخِلَ الْجَنَّةَ فَلَقِيَهُ الْفَقِيرُ فَيَقُولُ أَيْ أَخِي مَاذَا حَبَسَكَ وَاللَّهِ لَقَدْ احْتُبِسْتَ حَتَّى خِفْتُ عَلَيْكَ فَيَقُولُ أَيْ أَخِي إِنِّي حُبِسْتُ بَعْدَكَ مَحْبِسًا فَظِيعًا كَرِيهًا وَمَا وَصَلْتُ إِلَيْكَ حَتَّى سَالَ مِنِّي الْعَرَقُ مَا لَوْ وَرَدَهُ أَلْفُ بَعِيرٍ كُلُّهَا آكِلَةُ حَمْضٍ لَصَدَرَتْ عَنْهُ رِوَاءً

আমাক কৈছে [হুছেইনে] আমাক [দুৱাইদ] [ছালম বিন বাছিৰ]ৰ পৰা [ইক্ৰিমাহ]ৰ পৰা [ইবনে আব্বাছ]ৰ পৰা কৈছে, তেওঁ ক’লে; ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামে কৈছে, ‘আকাশৰ দুৱাৰত লগ হ’ব দুজন মুমিন আছে, দুয়োজনেই ধনী আৰু এই দুনিয়াত দৰিদ্ৰ মুমিন। তাৰ পিছত দুখীয়া মানুহজনক স্বৰ্গত ৰখা হ’ল, আনহাতে ধনী মানুহজনক আল্লাহৰ ইচ্ছামতে ৰখা হ’ল, তাৰ পিছত তেওঁক স্বৰ্গত ৰখা হ’ল, তাৰ পিছত তেওঁক দুখীয়া মানুহজনে লগ কৰি সুধিলে; ‘হে মোৰ ভাইটি, কিহৰ বাবে বাধা দি আছে তোমাক? আল্লাহৰ কচম, তোমাক সংযত কৰা হৈছে গতিকে মই তোমাৰ বাবে চিন্তিত'। তেওঁ উত্তৰ দিলে; 'হে মোৰ ভাই, সঁচাকৈয়ে মই তোমাৰ পিছত গধুৰ আৰু অপ্ৰীতিকৰ আৱদ্ধ হৈ আবদ্ধ হৈ আছিলো আৰু মোৰ পৰা ঘাম ঢালি নোযোৱালৈকে মই তোমাৰ ওচৰ নাপালোঁ, যিটো হাজাৰ উট, সকলোৱে পিয়াহত পান কৰিলে নিশ্চয় সকলোৱে ইয়াৰ পৰা পূৰ্ণ অনুভৱ কৰিব।'