Imam Ahmad : 744

حَدَّثَنَا هَاشِمُ حَدَّثَنَا سُلَيْمَانَ يَعْنِي ابْنَ الْمُغِيرَةِ عَنْ عَلِيِّ بْنِ زَيْدٍ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ بْنِ نَوْفَلٍ الْهَاشِمِيُّ قَالَ كَانَ أَبِي الْحَارِثُ عَلَى أَمْرٍ مِنْ أُمُورِ مَكَّةَ فِي زَمَنِ عُثْمَانَ فَأَقْبَلَ عُثْمَانُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ إِلَى مَكَّةَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَاسْتَقْبَلْتُ عُثْمَانَ بِالنُّزُلِ بِقُدَيْدٍ فَاصْطَادَ أَهْلُ الْمَاءِ حَجَلًا فَطَبَخْنَاهُ بِمَاءٍ وَمِلْحٍ فَجَعَلْنَاهُ عُرَاقًا لِلثَّرِيدِ فَقَدَّمْنَاهُ إِلَى عُثْمَانَ وَأَصْحَابِهِ فَأَمْسَكُوا فَقَالَ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ أَصْطَدْهُ وَلَمْ آمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ فَقَالَ عُثْمَانُ مَنْ يَقُولُ فِي هَذَا فَقَالُوا عَلِيٌّ فَبَعَثَ إِلَى عَلِيٍّ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ فَجَاءَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْحَارِثِ فَكَأَنِّي أَنْظُرُ إِلَى عَلِيٍّ حِينَ جَاءَ وَهُوَ يَحُتُّ الْخَبَطَ عَنْ كَفَّيْهِ فَقَالَ لَهُ عُثْمَانُ صَيْدٌ لَمْ نَصْطَدْهُ وَلَمْ نَأْمُرْ بِصَيْدِهِ اصْطَادَهُ قَوْمٌ حِلٌّ فَأَطْعَمُونَاهُ فَمَا بَأْسٌ قَالَ فَغَضِبَ عَلِيٌّ وَقَالَ أَنْشُدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِقَائِمَةِ حِمَارِ وَحْشٍ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ فَأَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ اثْنَا عَشَرَ رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ قَالَ عَلِيٌّ أُشْهِدُ اللَّهَ رَجُلًا شَهِدَ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ حِينَ أُتِيَ بِبَيْضِ النَّعَامِ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ إِنَّا قَوْمٌ حُرُمٌ أَطْعِمُوهُ أَهْلَ الْحِلِّ قَالَ فَشَهِدَ دُونَهُمْ مِنْ الْعِدَّةِ مِنْ الِاثْنَيْ عَشَرَ قَالَ فَثَنَى عُثْمَانُ وَرِكَهُ عَنْ الطَّعَامِ فَدَخَلَ رَحْلَهُ وَأَكَلَ ذَلِكَ الطَّعَامَ أَهْلُ الْمَاءِ

আমাক কৈছে [হাছিম] আমাক [চুলেমান ইবনু আল মুগিৰাহ] [আলী বিন জাইদ]ৰ পৰা কৈছে, তেওঁ ক’লে; কৈছে [আব্দুল্লাহ বিন হাৰিথ বিন নৌফাল আল হাছিমি]; ‘মোৰ পিতৃ আল হাৰিথ উছমানৰ সময়ত মক্কাৰ মানুহৰ কাম-কাজৰ প্ৰশাসক আছিল, তাৰ পিছত উছমান মক্কাত তেওঁৰ ওচৰলৈ আহিছিল,’ আব্দুল্লাহ বিন হাৰিথে কয়; কুদাইদত থকা থকা ঠাইত উছমানক লগ পাইছিলোঁ। গতিকে স্থানীয় মানুহে বতা চৰাই ধৰিলে, তাৰ পিছত আমি পানী আৰু নিমখ দি ৰান্ধি মাংসৰ দাইল বনালোঁ, তাৰ পিছত আমি উছমান আৰু তেওঁৰ বন্ধুসকলক পৰিবেশন কৰিলোঁ, কিন্তু তেওঁলোকে সেইবোৰ খাবলৈ অস্বীকাৰ কৰিলে, উছমানে কয়; 'এইটো খেল কিন্তু মই ইয়াক চিকাৰ কৰাজন নহয় আৰু মই ইয়াক চিকাৰ কৰিবলৈ আদেশ দিয়া নাছিলো, এই খেলখন এটা জনগোষ্ঠীৰ হালাল চিকাৰৰ ফল -ইহৰামৰ অৱস্থাত নহয়-, তেতিয়া তেওঁলোকে ইয়াক আমাৰ আগত উপস্থাপন কৰে, আৰু এইটো একো নহয়'। তেতিয়া উছমানে সুধিলে; 'এই বিষয়ত কাৰ মতামত আছে?' তেওঁলোকে উত্তৰ দিলে; 'আলি'। গতিকে আলীক নিবলৈ কোনোবা এজনক পঠিওৱা হ’ল, আলী আহিল। আব্দুল্লা বিন হাৰিথে কয়; যেন মই আলীক অহাৰ সময়ত হাতৰ তলুৱাৰ পৰা পশুধনৰ খাদ্যৰ অৱশিষ্ট জোকাৰি থকা দেখিছিলো, তেতিয়া উছমানে তেওঁক ক’লে; 'আমি খেলৰ বাবে চিকাৰ কৰা নাছিলো আৰু চিকাৰ কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া নাছিলো, কিন্তু যিটো খেল হালাল - ইহৰামত নহয় - এটা মানুহে ধৰিছিল, তাৰ পিছত তেওঁলোকে আমাৰ আগত উপস্থাপন কৰিছিল, গতিকে এইটো ঠিকেই আছে'। আব্দুল্লা বিন হাৰিথে কয়; গতিকে [আলি] খং কৰি ক’লে; 'মই আল্লাহৰ শপত খাই কওঁ যে কোনোবাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক বনৰীয়া গাধৰ ভৰি দিয়া দেখিছিল, তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে ক'লে: 'সঁচাকৈয়ে আমি ইহৰামত থকা মানুহ, গতিকে হালাল - ইহৰামত নথকা লোকক খাদ্য দিয়ক।' আব্দুল্লাই ক’লে; তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ বাৰজন চাহাবায়ে সাক্ষ্য দিলে। তেতিয়া আলীয়ে ক’লে; 'মই আল্লাহৰ ওচৰত সাক্ষ্য দিছো যে কোনোবাই ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামক উটপক্ষীৰ কণী দিয়া দেখিছিল, তাৰ পিছত ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছলামে ক'লে: 'সঁচাকৈয়ে আমি ইহৰাম পালন কৰা লোক, গতিকে হালাল - যি ইহৰামত নাই - তেওঁলোকক খাদ্য দিয়ক।' আব্দুল্লাই ক’লে; 'তাৰ পিছত তেওঁলোকৰ বাহিৰেও বাৰজন লোকে সাক্ষ্য দিলে।' আব্দুল্লা বিন হাৰিথে কয়; 'তাৰ পিছত উছমানে খাদ্যৰ পৰা নিজৰ গুদটো ঘূৰাই নিজৰ বাহনত উঠিল, আৰু খাদ্যখিনি স্থানীয় মানুহে খাই পেলালে'।