Dahulu khawatir untuk menasehati dan memberi arahan pada isteri kami

Imam Bukhari : 4788

حَدَّثَنَا أَبُو نُعَيْمٍ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ دِينَارٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَكُنَّا نَتَّقِي الْكَلَامَ وَالِانْبِسَاطَ إِلَى نِسَائِنَا عَلَى عَهْدِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ هَيْبَةَ أَنْ يَنْزِلَ فِينَا شَيْءٌ فَلَمَّا تُوُفِّيَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ تَكَلَّمْنَا وَانْبَسَطْنَا

اسان کي [ابو نعيم] ٻڌايو آهي ته اسان کي [سفيان] [عبدالله بن دينار] کان [ابن عمر] رضي الله عنهما کان ٻڌايو آهي ته؛ رسول الله صلي الله عليه وسلم جي زماني ۾، اسان پنهنجين زالن کي صلاح ڏيڻ ۽ هدايت ڏيڻ بابت پريشان هئاسين ۽ اسان کي اهو به پريشان هو ته ڇا اسان جي باري ۾ ڪا وحي نازل نه ٿئي. تنهن ڪري جڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم وفات ڪئي، ته اسان جرئت ڪئي ته ڳالهايو ۽ انهن کي هدايت ڏيون.