Imam Bukhari : 4466

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْحَاقَ السُّلَمِيُّ حَدَّثَنَا يَعْلَى حَدَّثَنَا عَبْدُ الْعَزِيزِ بْنُ سِيَاهٍ عَنْ حَبِيبِ بْنِ أَبِي ثَابِتٍ قَالَ أَتَيْتُ أَبَا وَائِلٍأَسْأَلُهُ فَقَالَ كُنَّا بِصِفِّينَ فَقَالَ رَجُلٌ أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ يُدْعَوْنَ إِلَى كِتَابِ اللَّهِ فَقَالَ عَلِيٌّ نَعَمْ فَقَالَ سَهْلُ بْنُ حُنَيْفٍ اتَّهِمُوا أَنْفُسَكُمْ فَلَقَدْ رَأَيْتُنَا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ يَعْنِي الصُّلْحَ الَّذِي كَانَ بَيْنَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَالْمُشْرِكِينَ وَلَوْ نَرَى قِتَالًا لَقَاتَلْنَا فَجَاءَ عُمَرُ فَقَالَ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ أَلَيْسَ قَتْلَانَا فِي الْجَنَّةِ وَقَتْلَاهُمْ فِي النَّارِ قَالَ بَلَى قَالَ فَفِيمَ نُعْطِي الدَّنِيَّةَ فِي دِينِنَا وَنَرْجِعُ وَلَمَّا يَحْكُمِ اللَّهُ بَيْنَنَا فَقَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنِّي رَسُولُ اللَّهِ وَلَنْ يُضَيِّعَنِي اللَّهُ أَبَدًا فَرَجَعَ مُتَغَيِّظًا فَلَمْ يَصْبِرْ حَتَّى جَاءَ أَبَا بَكْرٍ فَقَالَ يَا أَبَا بَكْرٍ أَلَسْنَا عَلَى الْحَقِّ وَهُمْ عَلَى الْبَاطِلِ قَالَ يَا ابْنَ الْخَطَّابِ إِنَّهُ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَنْ يُضَيِّعَهُ اللَّهُ أَبَدًا فَنَزَلَتْ سُورَةُ الْفَتْحِ

اسان کي [احمد بن اسحاق السلمي] ٻڌايو آهي اسان کي [يعليٰ] ٻڌايو آهي اسان کي [عبدالعزيز بن سياه] ٻڌايو آهي [حبيب بن ابو ثابت] کان، هن چيو ته؛ مان [ابو وائل] وٽ ڪجهه پڇڻ لاءِ ويس. هن چيو؛ ان وقت اسين شفين ۾ هئاسين، تڏهن ڪنهن چيو؛ ڇا توهان ماڻهن کي الله جي ڪتاب تي سڏيندي نه ڏٺو؟ . تڏهن علي جواب ڏنو؛ 'ها'. [سحل بن حنيف] چيو؛ مهرباني ڪري پاڻ کي درست ڪريو، بيشڪ مون اسان کي حديبيه جي معاهدي جي ڏينهن ڏٺو هو، جيڪو رسول الله ﷺ ۽ مشرڪن جي وچ ۾ ٿيو هو، جيڪڏهن اسان جنگ ڪرڻ جو سوچيو ته يقيناً اسان جنگ ڪنداسين، جيستائين عمر آيو ۽ چيو: 'ڇا اسان سچ تي نه آهيون جڏهن ته اهي باطل تي آهن، ڇا اسان مان جيڪي قتل ڪيا ويا آهن اهي جنت ۾ نه آهن، جڏهن ته انهن مان جيڪي قتل ڪيا ويا آهن اهي دوزخ ۾ آهن؟' نبي صلي الله عليه وسلم جواب ڏنو؛ 'ها'. عمر چيو؛ پوءِ اسان پنهنجي دين کي ڇو ذليل ڪريون ٿا ۽ واپس ڇو ٿيون ٿا وڃون، جيتوڻيڪ الله اسان لاءِ فيصلو نه ڪيو آهي. پوءِ نبي ڪريم صلي الله عليه وسلم فرمايو: اي ابن خطاب؛ بيشڪ مان رسول الله صلي الله عليه وسلم آهيان، الله مون کي ڪڏهن به ضايع نه ڪندو. پوءِ عمر مطمئن ۽ بي صبر ٿي موٽيو، پوءِ هو ابو بڪر سان مليو ۽ چيو: اي ابو بڪر، ڇا اسان سچ تي نه آهيون ۽ اهي باطل تي آهن، ابو بڪر جواب ڏنو؛ اي ابن خطاب، حقيقت ۾ هو الله جو رسول آهي، الله ضرور ان کي هميشه لاءِ ضايع نه ڪندو، تنهن ڪري الفتح خط نازل ٿيو.