Imam Bukhari : 3704

حَدَّثَنَا أَبُو الْيَمَانِ أَخْبَرَنَا شُعَيْبٌ عَنْ الزُّهْرِيِّ قَالَ أَخْبَرَنِي سَالِمُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ أَنَّهُ سَمِعَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا يُحَدِّثُ أَنَّ عُمَرَ بْنَ الْخَطَّابِ حِينَ تَأَيَّمَتْ حَفْصَةُ بِنْتُ عُمَرَ مِنْ خُنَيْسِ بْنِ حُذَافَةَ السَّهْمِيِّ وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ شَهِدَ بَدْرًا تُوُفِّيَ بِالْمَدِينَةِ قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ عُثْمَانَ بْنَ عَفَّانَ فَعَرَضْتُ عَلَيْهِ حَفْصَةَ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ قَالَ سَأَنْظُرُ فِي أَمْرِي فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ فَقَالَ قَدْ بَدَا لِي أَنْ لَا أَتَزَوَّجَ يَوْمِي هَذَا قَالَ عُمَرُ فَلَقِيتُ أَبَا بَكْرٍ فَقُلْتُ إِنْ شِئْتَ أَنْكَحْتُكَ حَفْصَةَ بِنْتَ عُمَرَ فَصَمَتَ أَبُو بَكْرٍ فَلَمْ يَرْجِعْ إِلَيَّ شَيْئًا فَكُنْتُ عَلَيْهِ أَوْجَدَ مِنِّي عَلَى عُثْمَانَ فَلَبِثْتُ لَيَالِيَ ثُمَّ خَطَبَهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَأَنْكَحْتُهَا إِيَّاهُ فَلَقِيَنِي أَبُو بَكْرٍ فَقَالَ لَعَلَّكَ وَجَدْتَ عَلَيَّ حِينَ عَرَضْتَ عَلَيَّ حَفْصَةَ فَلَمْ أَرْجِعْ إِلَيْكَ قُلْتُ نَعَمْ قَالَ فَإِنَّهُ لَمْ يَمْنَعْنِي أَنْ أَرْجِعَ إِلَيْكَ فِيمَا عَرَضْتَ إِلَّا أَنِّي قَدْ عَلِمْتُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَدْ ذَكَرَهَا فَلَمْ أَكُنْ لِأُفْشِيَ سِرَّ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ وَلَوْ تَرَكَهَا لَقَبِلْتُهَا

اسان کي [ابو اليمان] ٻڌايو آهي ته اسان کي [شعيب] [عز زهريءَ] کان ٻڌايو آهي ته مون کي [سالم بن عبدالله] ٻڌايو آهي ته هن [عبدالله بن عمر] رضي الله عنهما کي هڪ قصو ٻڌائيندي ٻڌو آهي ته عمر بن خطاب چيو ته جڏهن حفشه بنت عمر خنيس بن حذافه السحمي جي بيوه ٿي - اها رسول الله صلي الله عليه وسلم جي اصحابين مان هئي جن بدر جي جنگ ۾ حصو ورتو ۽ مديني ۾ وفات ڪئي - ته عمر چيو؛ 'پوءِ مان عثمان بن عفان وٽ ويس ۽ کيس حفشه پيش ڪئي. مون چيو؛ 'جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا، ته مان توهان جي شادي حفشه بنت عمر سان ڪندس'. عثمان صرف جواب ڏنو، 'مان پهريان پنهنجو ڪيس ڏسندس،' پوءِ مون ڪيتريون راتيون انتظار ڪيو، پوءِ هو مون سان مليو ۽ چيو؛ 'اهو نٿو لڳي ته مان هن وقت شادي ڪندس'. عمر چيو؛ 'پوءِ مان ابو بڪر سان مليس، مون کيس چيو، 'جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا، ته مان توهان جي شادي حفشه بنت عمر سان ڪرائيندس'. ابو بڪر صرف خاموش رهيو ۽ مون کي ٿورو به جواب نه ڏنو. ۽ منهنجو غصو هن تي عثمان کان گهڻو وڌيڪ هو. پوءِ مون ڪيتريون راتيون انتظار ڪيو، اهو معلوم ٿيو ته رسول الله صلي الله عليه وسلم هن کي شادي جو آڇ ڪيو. تنهن ڪري مون هن کي شادي ڪئي. پوءِ ابو بڪر مون وٽ آيو ۽ چيو؛ 'اهو لڳي ٿو ته جڏهن توهان مون کي حفشه پيش ڪئي هئي ته توهان مون سان ناراض هئا ۽ مون ٿورو به جواب نه ڏنو'. مون جواب ڏنو، 'ها'. ابو بڪر چيو؛ 'دراصل، ڪا به شيءِ مون کي توهان جي آڇ جي جواب ڏيڻ کان روڪي نه ٿي سگهي، سواءِ ان جي ته مان ڄاڻان ٿو ته رسول الله صلي الله عليه وسلم اڪثر ان جو ذڪر ڪندا هئا، ۽ ڪو به طريقو ناهي ته مان رسول الله صلي الله عليه وسلم جو راز پکيڙيندس. جيڪڏهن هو هليو وڃي ٿو، يقيناً مان توهان جي آڇ قبول ڪندس.'