Imam Bukhari : 4040

حَدَّثَنَا عَبْدَانُ عَنْ أَبِي حَمْزَةَ عَنْ الْأَعْمَشِ عَنْ إِبْرَاهِيمَ عَنْ عَلْقَمَةَ قَالَكُنَّا جُلُوسًا مَعَ ابْنِ مَسْعُودٍ فَجَاءَ خَبَّابٌ فَقَالَ يَا أَبَا عَبْدِ الرَّحْمَنِ أَيَسْتَطِيعُ هَؤُلَاءِ الشَّبَابُ أَنْ يَقْرَءُوا كَمَا تَقْرَأُ قَالَ أَمَا إِنَّكَ لَوْ شِئْتَ أَمَرْتُ بَعْضَهُمْ يَقْرَأُ عَلَيْكَ قَالَ أَجَلْ قَالَ اقْرَأْ يَا عَلْقَمَةُ فَقَالَ زَيْدُ بْنُ حُدَيْرٍ أَخُو زِيَادِ بْنِ حُدَيْرٍ أَتَأْمُرُ عَلْقَمَةَ أَنْ يَقْرَأَ وَلَيْسَ بِأَقْرَئِنَا قَالَ أَمَا إِنَّكَ إِنْ شِئْتَ أَخْبَرْتُكَ بِمَا قَالَ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي قَوْمِكَ وَقَوْمِهِ فَقَرَأْتُ خَمْسِينَ آيَةً مِنْ سُورَةِ مَرْيَمَ فَقَالَ عَبْدُ اللَّهِ كَيْفَ تَرَى قَالَ قَدْ أَحْسَنَ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ مَا أَقْرَأُ شَيْئًا إِلَّا وَهُوَ يَقْرَؤُهُ ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى خَبَّابٍ وَعَلَيْهِ خَاتَمٌ مِنْ ذَهَبٍ فَقَالَ أَلَمْ يَأْنِ لِهَذَا الْخَاتَمِ أَنْ يُلْقَى قَالَ أَمَا إِنَّكَ لَنْ تَرَاهُ عَلَيَّ بَعْدَ الْيَوْمِ فَأَلْقَاهُرَوَاهُ غُنْدَرٌ عَنْ شُعْبَةَ

اسان کي [عبدان] [ابو حمزه] کان [العماسي] کان [ابراهيم] کان [القمه] تائين ٻڌايو ته هن چيو ته؛ اسان هڪ ڀيرو [ابن مسعود] سان گڏ ويٺا هئاسين. اوچتو خباب آيو ۽ چيو؛ 'اي ابو عبدالرحمان، ڇا اهي نوجوان توهان وانگر پڙهي سگهن ٿا؟' هن جواب ڏنو؛ جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا، ته مان انهن مان ڪجهه کي توهان کي پڙهڻ لاءِ چئي سگهان ٿو؟' خباب جواب ڏنو؛ 'ها'. ابن مسعود چيو؛ 'اي القمه، پڙهو!' پوءِ زيد بن حضير - زياد بن حضير جو ڀاءُ - چيو؛ 'ڇا توهان القمه کي پڙهڻ جو حڪم ڏنو هو جيتوڻيڪ هو اسان مان بهترين نه هو؟' ابن مسعود چيو؛ جيڪڏهن توهان چاهيو ٿا، ته مان توهان کي توهان جي قوم ۽ انهن جي قوم بابت رسول الله ﷺ جا لفظ ٻڌائيندس. تنهنڪري مون مريم جي خط مان پنجاهه آيتون پڙهيون. پوءِ عبدالله چيو؛ توهان جو ڇا خيال آهي؟ زيد چيو؛ واقعي سٺو. عبدالله چيو؛ مان ڪجهه به نه پڙهندو آهيان جيستائين هن ان کي نه پڙهيو هجي. پوءِ هو خباب ڏانهن مُڙيو ۽ سندس هٿ ۾ سون جي انگوٽهي هئي. پوءِ عبدالله چيو؛ تون هي انگوٽهي ڇو نه اڇلائي ڇڏين؟ خباب چيو؛ حقيقت ۾، اڄ کان پوءِ تون هن کي مون سان ڪڏهن به نه ڏسندين. پوءِ هن ان کي اڇلائي ڇڏيو. [غندر] [صيوبة] کان روايت ڪئي آهي.