Imam Malik : 1300

حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ صَفِيَّةَ بِنْتَ أَبِي عُبَيْدٍ أَخْبَرَتْهُ أَنَّ أَبَا بَكْرٍ الصِّدِّيقَأُتِيَ بِرَجُلٍ قَدْ وَقَعَ عَلَى جَارِيَةٍ بِكْرٍ فَأَحْبَلَهَا ثُمَّ اعْتَرَفَ عَلَى نَفْسِهِ بِالزِّنَا وَلَمْ يَكُنْ أَحْصَنَ فَأَمَرَ بِهِ أَبُو بَكْرٍ فَجُلِدَ الْحَدَّ ثُمَّ نُفِيَ إِلَى فَدَكَ

[নাফী’]ৰ পৰা মালিকে মোক ক’লে যে [ছাফিয়াহ বিন্ত উবাইদে] তেওঁক কৈছিল যে এবাৰ যেতিয়া [আবু বকাৰ আছ ছিদ্দিক] এজন পুৰুষৰ সৈতে মুখামুখি হৈছিল যিয়ে গৰ্ভৱতী হোৱালৈকে কুমাৰী হৈ থকা এগৰাকী মহিলা দাসীৰ সৈতে যৌন সম্পৰ্ক স্থাপন কৰিছিল, তেতিয়া সেই মানুহজনে তেওঁৰ এই কাৰ্য্য স্বীকাৰ কৰিছিল, যদিও তেওঁ বিয়া হোৱা নাছিল। ইয়াৰ পিছত আবু বকৰে তেওঁক বান্ধি ৰখাৰ নিৰ্দেশ দিয়ে আৰু তাৰ পিছত ফাদাকলৈ নিৰ্বাসিত কৰে’।