Imam Malik : 1281

و حَدَّثَنِي مَالِك عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي بَكْرِ بْنِ حَزْمٍ أَنَّهُ أَخْبَرَهُ أَبُوهُأَنَّهُ كَانَ جَالِسًا عِنْدَ أَبَانَ بْنِ عُثْمَانَ فَاخْتَصَمَ إِلَيْهِ نَفَرٌ مِنْ جُهَيْنَةَ وَنَفَرٌ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ وَكَانَتْ امْرَأَةٌ مِنْ جُهَيْنَةَ عِنْدَ رَجُلٍ مِنْ بَنِي الْحَارِثِ بْنِ الْخَزْرَجِ يُقَالُ لَهُ إِبْرَاهِيمُ بْنُ كُلَيْبٍ فَمَاتَتْ الْمَرْأَةُ وَتَرَكَتْ مَالًا وَمَوَالِيَ فَوَرِثَهَا ابْنُهَا وَزَوْجُهَا ثُمَّ مَاتَ ابْنُهَا فَقَالَ وَرَثَتُهُ لَنَا وَلَاءُ الْمَوَالِي قَدْ كَانَ ابْنُهَا أَحْرَزَهُ فَقَالَ الْجُهَنِيُّونَ لَيْسَ كَذَلِكَ إِنَّمَا هُمْ مَوَالِي صَاحِبَتِنَا فَإِذَا مَاتَ وَلَدُهَا فَلَنَا وَلَاؤُهُمْ وَنَحْنُ نَرِثُهُمْ فَقَضَى أَبَانُ بْنُ عُثْمَانَ لِلْجُهَنِيِّينَ بِوَلَاءِ الْمَوَالِي

مالڪ مون کي [عبدالله بن ابوبڪر بن حزم] کان ٻڌايو ته [سندس پيءُ] کيس ٻڌايو؛ ته هو هڪ ڀيري ابان بن عثمان جي ڀرسان ويٺو هو. پوءِ جهينه جا ڪيترائي ماڻهو ۽ بني حارث بن الخزرج جا ڪيترائي ماڻهو قانوني فيصلو پڇڻ لاءِ وٽس آيا. جهينه جي هڪ عورت بني حارث جي هڪ شخص ابراهيم بن ڪليب سان معاملو ڪري رهي هئي، پوءِ اها عورت فوت ٿي وئي ۽ ملڪيت ۽ غلام ڇڏي وئي. تنهن ڪري سندس ٻار ۽ مڙس سندس ورثي ۾ مليا، جنهن کان پوءِ سندس ٻار به فوت ٿي ويا. ٻار جي وارث چيو؛ 'غلام جي سرپرستي جا حق - جيڪي ٻار پنهنجي ماءُ کان حاصل ڪيا - اسان کي'. الجينه جي ماڻهن چيو؛ "اهو اهڙو ناهي، حقيقت ۾ اهي اسان جي دوستن جا غلام آهن، تنهنڪري جڏهن انهن جو ٻار مري ويندو آهي، ته امانت اسان جي ٿي ويندي آهي، ۽ اسين ان جا وارث آهيون." تنهن ڪري [ابان بن عثمان] فيصلو ڪيو ته انهن غلامن جي سرپرستي جا حق الجينه جي ماڻهن جا آهن.