Imam Malik : 705

حَدَّثَنِي يَحْيَى عَنْ مَالِك عَنْ ابْنِ شِهَابٍ عَنْ سَالِمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ أَنَّهُ قَالَالْمُحْصَرُ بِمَرَضٍ لَا يَحِلُّ حَتَّى يَطُوفَ بِالْبَيْتِ وَيَسْعَى بَيْنَ الصَّفَا وَالْمَرْوَةِ فَإِذَا اضْطُرَّ إِلَى لُبْسِ شَيْءٍ مِنْ الثِّيَابِ الَّتِي لَا بُدَّ لَهُ مِنْهَا أَوْ الدَّوَاءِ صَنَعَ ذَلِكَ وَافْتَدَى

মোক কোৱা হৈছে যে মালিকৰ পৰা [ইবনে শ্বিহাব]ৰ পৰা [ছালিম বিন আব্দুল্লাহ]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ]ৰ পৰা য়াহয়াই কৈছিল; 'যি কোনো বেমাৰত আক্ৰান্ত ব্যক্তিয়ে ছাফা আৰু মাৰোৱাৰ মাজত তৱাফ কৰি ছাই নকৰিলে শান্তিত থাকিব নালাগে।' যদি তেওঁ নিজৰ অসুস্থতাৰ বাবে কিছুমান কাপোৰ পিন্ধিবলৈ বা ঔষধ খাবলৈ বাধ্য হয় তেন্তে তেওঁ তেনে কৰিব লাগে আৰু তাৰ পিছত ফিদিয়াহ দিব লাগে’।