Imam Malik : 665

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ إِبْرَاهِيمَ بْنِ الْحَارِثِ التَّيْمِيِّ عَنْ رَبِيعَةَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْهُدَيْرِأَنَّهُ رَأَى رَجُلًا مُتَجَرِّدًا بِالْعِرَاقِ فَسَأَلَ النَّاسَ عَنْهُ فَقَالُوا إِنَّهُ أَمَرَ بِهَدْيِهِ أَنْ يُقَلَّدَ فَلِذَلِكَ تَجَرَّدَ قَالَ رَبِيعَةُ فَلَقِيتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ الزُّبَيْرِ فَذَكَرْتُ لَهُ ذَلِكَ فَقَالَ بِدْعَةٌ وَرَبِّ الْكَعْبَةِ

مالڪ مون کي [يحيى بن سعيد] کان [محمد بن ابراهيم بن الحارث التيميءَ] کان [ربيعة بن عبدالله بن الحدير] کان ٻڌايو ته هن عراق ۾ هڪ ماڻهو کي اڪيلو ڏٺو. پوءِ ربيعة ماڻهن کان ان ماڻهو بابت پڇيو. انهن جواب ڏنو، 'ان ماڻهوءَ پنهنجي قرباني کي هار ۾ پائڻ جو حڪم ڏنو، تنهن ڪري هن پاڻ کي اڪيلو رکيو'. ربيعة چيو؛ 'مان [عبدالله بن زبير] سان مليس ۽ مون ان کي اهو ٻڌايو. پوءِ هن چيو؛ 'اهو بدعت جو ڪم آهي، ڪعبي جي مالڪ جي واسطي'.