Imam Malik : 396

و حَدَّثَنِي عَنْ مَالِك عَنْ نَافِعٍ أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَكَانَ إِذَا سُئِلَ عَنْ صَلَاةِ الْخَوْفِ قَالَ يَتَقَدَّمُ الْإِمَامُ وَطَائِفَةٌ مِنْ النَّاسِ فَيُصَلِّي بِهِمْ الْإِمَامُ رَكْعَةً وَتَكُونُ طَائِفَةٌ مِنْهُمْ بَيْنَهُ وَبَيْنَ الْعَدُوِّ لَمْ يُصَلُّوا فَإِذَا صَلَّى الَّذِينَ مَعَهُ رَكْعَةً اسْتَأْخَرُوا مَكَانَ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا وَلَا يُسَلِّمُونَ وَيَتَقَدَّمُ الَّذِينَ لَمْ يُصَلُّوا فَيُصَلُّونَ مَعَهُ رَكْعَةً ثُمَّ يَنْصَرِفُ الْإِمَامُ وَقَدْ صَلَّى رَكْعَتَيْنِ فَتَقُومُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْ الطَّائِفَتَيْنِ فَيُصَلُّونَ لِأَنْفُسِهِمْ رَكْعَةً رَكْعَةً بَعْدَ أَنْ يَنْصَرِفَ الْإِمَامُ فَيَكُونُ كُلُّ وَاحِدَةٍ مِنْ الطَّائِفَتَيْنِ قَدْ صَلَّوْا رَكْعَتَيْنِ فَإِنْ كَانَ خَوْفًا هُوَ أَشَدَّ مِنْ ذَلِكَ صَلَّوْا رِجَالًا قِيَامًا عَلَى أَقْدَامِهِمْ أَوْ رُكْبَانًا مُسْتَقْبِلِي الْقِبْلَةِ أَوْ غَيْرَ مُسْتَقْبِلِيهَاقَالَ مَالِك قَالَ نَافِعٌ لَا أَرَى عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عُمَرَ حَدَّثَهُ إِلَّا عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ

مالڪ کان مون کي [نافع] جي روايت آهي ته [عبدالله بن عمر] کان خوف جي نماز بابت پڇيو ويو. پوءِ هن جواب ڏنو: 'هڪ امام ماڻهن جي هڪ ٽولي سان گڏ اڳتي وڌي ٿو ۽ انهن سان گڏ هڪ رڪعت نماز پڙهي ٿو. جڏهن ته ٻيو گروهه جيڪو امام ۽ دشمن جي وچ ۾ آهي، اڃا تائين نماز نه پڙهي آهي. جڏهن اهي جيڪي امام سان گڏ نماز پڙهي چڪا آهن، اهي انهن جي جاءِ تي پوئتي هٽي ويندا آهن جن نماز نه پڙهي آهي، پر اهي سلام نه ٿا ڪن. جيڪو گروهه نماز نه پڙهي آهي، اهو اڳتي وڌي ٿو ۽ امام سان گڏ هڪ رڪعت نماز پڙهي ٿو. پوءِ امام هليو وڃي ٿو ڇاڪاڻ ته انهن کي ٻه رڪعتون مليون آهن. تنهن ڪري جڏهن امام هليو وڃي ٿو، ته ٻئي گروهه اٿي بيهن ٿا ۽ پنهنجي نماز هڪ رڪعت، هڪ رڪعت پوري ڪن ٿا، ته جيئن هر گروهه ٻه رڪعتون پوريون ڪري. جيڪڏهن صورتحال ان کان وڌيڪ خوفناڪ هجي، ته اهي پيادل يا گهوڙي تي نماز پڙهن ٿا، ڀلي قبلي ڏانهن منهن ڪري يا نه. مالڪ چيو: نافع چيو: 'مون عبدالله بن عمر کي رسول الله صلي الله عليه وسلم کان سواءِ هي حديث بيان ڪندي نه ڏٺو آهي.'