Ruqyah dengan Al-Fatihah merupakan ruqyah yang paling mujarab

Imam Bukhari : 2115

حَدَّثَنَا أَبُو النُّعْمَانِ حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ عَنْ أَبِي بِشْرٍ عَنْ أَبِي الْمُتَوَكِّلِ عَنْ أَبِي سَعِيدٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَانْطَلَقَ نَفَرٌ مِنْ أَصْحَابِ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فِي سَفْرَةٍ سَافَرُوهَا حَتَّى نَزَلُوا عَلَى حَيٍّ مِنْ أَحْيَاءِ الْعَرَبِ فَاسْتَضَافُوهُمْ فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمْ فَلُدِغَ سَيِّدُ ذَلِكَ الْحَيِّ فَسَعَوْا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ شَيْءٌ فَقَالَ بَعْضُهُمْ لَوْ أَتَيْتُمْ هَؤُلَاءِ الرَّهْطَ الَّذِينَ نَزَلُوا لَعَلَّهُ أَنْ يَكُونَ عِنْدَ بَعْضِهِمْ شَيْءٌ فَأَتَوْهُمْ فَقَالُوا يَا أَيُّهَا الرَّهْطُ إِنَّ سَيِّدَنَا لُدِغَ وَسَعَيْنَا لَهُ بِكُلِّ شَيْءٍ لَا يَنْفَعُهُ فَهَلْ عِنْدَ أَحَدٍ مِنْكُمْ مِنْ شَيْءٍ فَقَالَ بَعْضُهُمْ نَعَمْ وَاللَّهِ إِنِّي لَأَرْقِي وَلَكِنْ وَاللَّهِ لَقَدْ اسْتَضَفْنَاكُمْ فَلَمْ تُضَيِّفُونَا فَمَا أَنَا بِرَاقٍ لَكُمْ حَتَّى تَجْعَلُوا لَنَا جُعْلًا فَصَالَحُوهُمْ عَلَى قَطِيعٍ مِنْ الْغَنَمِ فَانْطَلَقَ يَتْفِلُ عَلَيْهِ وَيَقْرَأُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ فَكَأَنَّمَا نُشِطَ مِنْ عِقَالٍ فَانْطَلَقَ يَمْشِي وَمَا بِهِ قَلَبَةٌ قَالَ فَأَوْفَوْهُمْ جُعْلَهُمْ الَّذِي صَالَحُوهُمْ عَلَيْهِ فَقَالَ بَعْضُهُمْ اقْسِمُوا فَقَالَ الَّذِي رَقَى لَا تَفْعَلُوا حَتَّى نَأْتِيَ النَّبِيَّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَنَذْكُرَ لَهُ الَّذِي كَانَ فَنَنْظُرَ مَا يَأْمُرُنَا فَقَدِمُوا عَلَى رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَذَكَرُوا لَهُ فَقَالَ وَمَا يُدْرِيكَ أَنَّهَا رُقْيَةٌ ثُمَّ قَالَ قَدْ أَصَبْتُمْ اقْسِمُوا وَاضْرِبُوا لِي مَعَكُمْ سَهْمًا فَضَحِكَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَقَالَ أَبُو عَبْد اللَّهِ وَقَالَ شُعْبَةُ حَدَّثَنَا أَبُو بِشْرٍ سَمِعْتُ أَبَا الْمُتَوَكِّلِ بِهَذَا

[ابو نعمان] اسان کي [ابو عوانه] [ابو بصير] [ابو المتوڪل] [ابو سعيد رضي الله عنه] کان روايت ڪئي آهي ته: رسول الله صلي الله عليه وسلم جي اصحابن مان ڪجهه ماڻهن جو هڪ گروهه سفر تي هو، جيستائين اهي هڪ عرب ڳوٺ ۾ پهتا ته مقامي ماڻهن انهن کي رهائشين جي مهمان طور قبول ڪرڻ لاءِ رضامندي ظاهر ڪئي پر رهواسين انڪار ڪيو. پوءِ ڳوٺ جي سردار کي هڪ جانور کائي ويو ۽ ان کي علاج ڪرڻ جي هر ممڪن ڪوشش ڪئي پر اهو ڪامياب نه ٿيو. پوءِ انهن مان ڪنهن چيو: 'انهن گروهن سان ملڻ جي ڪوشش ڪريو شايد انهن مان ڪو اهڙو هجي جنهن کي ڪجهه هجي. پوءِ اهي گروهن وٽ آيا ۽ چيائون: 'اي گروهه، بيشڪ اسان جي قبيلي جي سردار کي ڪنهن جانور کائي ڇڏيو آهي ۽ اسان ان جو علاج ڪرڻ جي ڪوشش ڪئي آهي پر اهو ڪامياب نه ٿيو آهي، ڇا توهان مان ڪو اهڙو آهي جيڪو ان جو علاج ڪري سگهي؟' پوءِ چيو؛ گروهن مان هڪ؛ 'ها، الله جو قسم مان هن جو علاج ڪندس، پر الله جو قسم ڪالهه اسان توهان کي مهمان ٿيڻ لاءِ چيو هو، پر توهان راضي نه ٿيا، تنهن ڪري مان ان جو علاج نه ڪندس جيستائين توهان مون کي انعام نه ڏيو.' آخرڪار اهي هن کي درجنين ٻڪريون ڏيڻ تي راضي ٿيا. تنهن ڪري هو ويو ۽ الحمدالله رب العالمين - سورة الفاتحه - پڙهيو جيئن بيماري رسيءَ مان آزاد ٿي وئي هجي، جيتوڻيڪ هو ڪا به دوا آڻڻ کان سواءِ هليو ويو. هن چيو؛ 'تنهن ڪري انهن هن کي متفقه انعام ڏنو. انهن مان هڪ چيو؛ 'ٻڪريون ورهايو!' پوءِ جنهن هن جو علاج ڪيو، ان چيو؛ 'انهن کي نه ورهايو جيستائين اسان رسول الله ﷺ سان نه ملون ۽ پوءِ اسان کيس واقعي بابت ٻڌائينداسين ۽ اسان انتظار ڪنداسين ته هو اسان کي ڇا ڪرڻ جو حڪم ڏيندو.' آخرڪار اهي ٽولي رسول الله ﷺ وٽ وئي ۽ انهن کيس واقعي بابت ٻڌايو. هن چيو؛ 'توهان کي ڪيئن خبر پئي ته سورة الفاتحه کي رقيه طور استعمال ڪري سگهجي ٿو - هڪ علاج؟' پوءِ هن جاري رکيو؛ 'توهان صحيح ڪم ڪيو آهي، تنهن ڪري ٻڪرين جي مزدوري ورهايو ۽ مون کي مزدوري وٺندڙ شخص ۾ شامل ڪريو'. تڏهن رسول الله صلي الله عليه وسلم کلڻ لڳا. ابو عبدالله البخاري چيو؛ ۽ چيو؛ [صيبه] اسان کي ٻڌايو آهي [ابوبصير] مون [ابو المتوڪل] کي هن حديث وانگر ٻڌو آهي.