Allah menjamin orang yang berperang di jalannya, tidak ada yang mendorongnya keluar kecuali karena iman kepadaku dan para rasulku ,untuk mengembalikannya dengan memperoleh pahala atau ghanimah atau memasukkannya ke surga

Imam Tirmidzi : 1569

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ إِسْحَقَ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ أَنَّهُ سَمِعَهُ يَقُولُكَانَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَدْخُلُ عَلَى أُمِّ حَرَامٍ بِنْتِ مِلْحَانَ فَتُطْعِمُهُ وَكَانَتْ أُمُّ حَرَامٍ تَحْتَ عُبَادَةَ بْنِ الصَّامِتِ فَدَخَلَ عَلَيْهَا رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَوْمًا فَأَطْعَمَتْهُ وَجَلَسَتْ تَفْلِي رَأْسَهُ فَنَامَ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ يَرْكَبُونَ ثَبَجَ هَذَا الْبَحْرِ مُلُوكٌ عَلَى الْأَسِرَّةِ أَوْ مِثْلَ الْمُلُوكِ عَلَى الْأَسِرَّةِ قُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ فَدَعَا لَهَا ثُمَّ وَضَعَ رَأْسَهُ فَنَامَ ثُمَّ اسْتَيْقَظَ وَهُوَ يَضْحَكُ قَالَتْ فَقُلْتُ مَا يُضْحِكُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ قَالَ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِي عُرِضُوا عَلَيَّ غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ نَحْوَ مَا قَالَ فِي الْأَوَّلِ قَالَتْ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ ادْعُ اللَّهَ أَنْ يَجْعَلَنِي مِنْهُمْ قَالَ أَنْتِ مِنْ الْأَوَّلِينَقَالَ فَرَكِبَتْ أُمُّ حَرَامٍ الْبَحْرَ فِي زَمَانِ مُعَاوِيَةَ بْنِ أَبِي سُفْيَانَ فَصُرِعَتْ عَنْ دَابَّتِهَا حِينَ خَرَجَتْ مِنْ الْبَحْرِ فَهَلَكَتْ قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَأُمُّ حَرَامٍ بِنْتُ مِلْحَانَ هِيَ أُخْتُ أُمِّ سُلَيْمٍ وَهِيَ خَالَةُ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ

اسان کي [اسحاق بن موسيٰ الانصاري] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [معن] ٻڌايو آهي؛ اسان کي [مالڪ] ٻڌايو آهي [اسحاق بن عبدالله بن ابو طلحه] کان [انس بن مالڪ] ته هن هڪ ڀيري کيس چوندي ٻڌو ته: 'الله جي رسول صلي الله عليه وسلم هڪ ڀيرو ام حرام بنت ملحان سان ملڻ لاءِ اندر ويا، پوءِ ام حرام ان کي کاڌو کارايو. ام حرام عباده بن اش شميت جي زال هئي، هڪ ڏينهن رسول الله صلي الله عليه وسلم ان سان مليا ۽ ان کي کاڌو ڏنو. پوءِ هو پنهنجو مٿو جهلي ويٺو، رسول الله صلي الله عليه وسلم سمهي پيا. ان کان پوءِ هو کلندي اٿيو، ام حرام چيو؛ 'مون پڇيو، 'اي الله جا رسول، توهان کي ڪهڙي ڳالهه تي کلايو؟' هن جواب ڏنو؛ 'منهنجي قوم مان ڪجهه ماڻهو مون تي ظاهر ٿيا آهن جيڪي الله جي رستي ۾ جنگ ڪري رهيا آهن، اهي سمنڊ کان مٿي آهن جيئن تخت تي بادشاه'. مون چيو؛ 'يا رسول الله، دعا ڪر ته مان انهن مان هڪ هجان'. پوءِ هن ام حرام لاءِ دعا ڪئي ۽ پنهنجو مٿو واپس سمهاريو. پوءِ اٿيو ۽ کلڻ لڳو. ام حرام چيو؛ 'مون پڇيو، 'يا رسول الله، توهان کي ڪهڙي ڳالهه تي کلايو؟' هن جواب ڏنو؛ 'منهنجي امت مان ڪجهه ماڻهو مون تي ظاهر ٿيا آهن جيڪي الله جي رستي ۾ وڙهندا آهن... جيئن هن شروع ۾ ذڪر ڪيو. ام حرام چيو؛ 'مون چيو؛ 'يا رسول الله، دعا ڪر ته مان انهن مان هڪ هجان'. هن چيو؛ 'تون انهن مان پهرين هئين-'. ام حرام پوءِ معاويه بن ابو سفيان جي دور ۾ سمنڊن تي سفر ڪيو. جڏهن هو سمنڊ مان لهڻ وارو هو ته پنهنجي سواري تان ٽپو ڏنو ۽ فوت ٿي ويو. ابو عيسيٰ چيو؛ 'هي حديث حسن صحيح آهي. ام حرام بنت ملحان ام سليم جي ڀيڻ هئي، اها انس بن مالڪ جي ماسي هئي.