Kewajiban Zakat Fitrah bagi orang merdeka, budak, orang dewasa, anak kecil, laki-laki dan perempuan muslim dan Jenis Makanan yang Dikeluarkan

Imam Tirmidzi : 612

حَدَّثَنَا إِسْحَقُ بْنُ مُوسَى الْأَنْصَارِيُّ حَدَّثَنَا مَعْنٌ حَدَّثَنَا مَالِكٌ عَنْ نَافِعٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَرَضَ زَكَاةَ الْفِطْرِ مِنْ رَمَضَانَ صَاعًا مِنْ تَمْرٍ أَوْ صَاعًا مِنْ شَعِيرٍ عَلَى كُلِّ حُرٍّ أَوْ عَبْدٍ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثَى مِنْ الْمُسْلِمِينَقَالَ أَبُو عِيسَى حَدِيثُ ابْنِ عُمَرَ حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَرَوَى مَالِكٌ عَنْ نَافِعٍ عَنْ ابْنِ عُمَرَ عَنْ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ نَحْوَ حَدِيثِ أَيُّوبَ وَزَادَ فِيهِ مِنْ الْمُسْلِمِينَ وَرَوَاهُ غَيْرُ وَاحِدٍ عَنْ نَافِعٍ وَلَمْ يَذْكُرْ فِيهِ مِنْ الْمُسْلِمِينَ وَاخْتَلَفَ أَهْلُ الْعِلْمِ فِي هَذَا فَقَالَ بَعْضُهُمْ إِذَا كَانَ لِلرَّجُلِ عَبِيدٌ غَيْرُ مُسْلِمِينَ لَمْ يُؤَدِّ عَنْهُمْ صَدَقَةَ الْفِطْرِ وَهُوَ قَوْلُ مَالِكٍ وَالشَّافِعِيِّ وَأَحْمَدَ و قَالَ بَعْضُهُمْ يُؤَدِّي عَنْهُمْ وَإِنْ كَانُوا غَيْرَ مُسْلِمِينَ وَهُوَ قَوْلُ الثَّوْرِيِّ وَابْنِ الْمُبَارَكِ وَإِسْحَقَ

আমাক কোৱা হৈছে [ইছহাক বিন মুছা আল আনছাৰীয়ে] আমাক কৈছে [মা’নে] আমাক [মালিক] [নাফি’]ৰ পৰা [আব্দুল্লাহ বিন উমৰ]ৰ পৰা কৈছে যে আল্লাহৰ ৰাছুল ছাল্লাল্লাহু আলাইহি ৱাছাল্লামে ৰমদলান মাহত প্ৰতিজন মুক্ত ব্যক্তি বা দাস, পুৰুষ আৰু দাস উভয়ৰে বাবে এক শ্বা’ খেজুৰ বা ঘেঁহুৰ পৰিমাণত জাকাত ফিট্ৰাহ দিয়াটো বাধ্যতামূলক কৰিছিল মহিলা, মুছলমানসকলৰ। আবু ইছাই ক’লে, ইবনে উমৰৰ হাদীছ হাছানৰ সত্য হাদীছ। মালিকে ইবনে উমৰৰ পৰা নাফীৰ পৰা ৰাছুলুল্লাহ চাল্লাল্লাহু আলাইহি অছাল্লামৰ পৰা আয়ুবৰ হাদীছৰ দৰে ‘মুছলমানৰ পৰা’ সংযোজন কৰি বর্ণনা কৰিছে। কিন্তু বহু ৰাবীয়ে এই হাদীছ নাফি’ৰ পৰা বর্ণনা কৰিছিল ‘মুছলমানৰ পৰা’ বাক্যটো নোহোৱাকৈ। গতিকে এই বিষয়ত পণ্ডিতসকলৰ মতামত বেলেগ বেলেগ। কিছুমানে কয়, "যদি কোনো ব্যক্তিৰ কাফিৰ দাস থাকে, তেন্তে তেওঁৰ বাবে জাকাত আল-ফিতৰ দিয়াটো বাধ্যতামূলক নহয়" ইমাম মালিক, শ্বাফী আৰু আহমদৰ মতামত এইটোৱেই। আৰু আন কিছুমানে কয়, এজন ব্যক্তিয়ে অমুছলমান হ’লেও নিজৰ দাসসকলৰ বাবে জাকাত আল-ফিতৰ দিয়াটো বাধ্যতামূলক, এইটোৱেই ইমাম আৎছ থাউৰী, ইবনে আল-মুবাৰক, আৰু ইছহাকৰ মতামত।