Rasulullah menangis karena kesedihan, namun melarang ratapan yang menjadi sebab azab bagi mayit

Imam Bukhari : 1221

حَدَّثَنَا أَصْبَغُ عَنْ ابْنِ وَهْبٍ قَالَ أَخْبَرَنِي عَمْرٌو عَنْ سَعِيدِ بْنِ الْحَارِثِ الْأَنْصَارِيِّ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالَاشْتَكَى سَعْدُ بْنُ عُبَادَةَ شَكْوَى لَهُ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ يَعُودُهُ مَعَ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ عَوْفٍ وَسَعْدِ بْنِ أَبِي وَقَّاصٍ وَعَبْدِ اللَّهِ بْنِ مَسْعُودٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ فَلَمَّا دَخَلَ عَلَيْهِ فَوَجَدَهُ فِي غَاشِيَةِ أَهْلِهِ فَقَالَ قَدْ قَضَى قَالُوا لَا يَا رَسُولَ اللَّهِ فَبَكَى النَّبِيُّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ فَلَمَّا رَأَى الْقَوْمُ بُكَاءَ النَّبِيِّ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ بَكَوْا فَقَالَ أَلَا تَسْمَعُونَ إِنَّ اللَّهَ لَا يُعَذِّبُ بِدَمْعِ الْعَيْنِ وَلَا بِحُزْنِ الْقَلْبِ وَلَكِنْ يُعَذِّبُ بِهَذَا وَأَشَارَ إِلَى لِسَانِهِ أَوْ يَرْحَمُ وَإِنَّ الْمَيِّتَ يُعَذَّبُ بِبُكَاءِ أَهْلِهِ عَلَيْهِوَكَانَ عُمَرُ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُ يَضْرِبُ فِيهِ بِالْعَصَا وَيَرْمِي بِالْحِجَارَةِ وَيَحْثِي بِالتُّرَابِ

اسان کي [اشباغ] کان [ابن وهب] ٻڌايو آهي، مون کي [عمرو] کان [سعيد بن الحارث الانشاري] کان [عبدالله بن عمر رضي الله عنهما] ٻڌايو آهي ته: جڏهن سعد بن عباده بيمار ٿيو، ته رسول الله ﷺ عبدالرحمان بن عوف، سعد بن ابو وقاش ۽ عبدالله بن مسعود رضي الله عنهم سان گڏ سندس عيادت ڪئي. جڏهن پاڻ ان سان مليا، ته ان کي سندس گهر وارن سان گھريل ڏٺو، پڇيائون: 'ڇا هو مري ويو آهي؟'. انهن جواب ڏنو: 'اڃا تائين نه، اي الله جا رسول'. پوءِ رسول الله ﷺ روئي پيا. جڏهن ماڻهن رسول الله ﷺ کي روئندي ڏٺو، ته اهي به روئي پيا، تنهن ڪري پاڻ فرمايو: ' 'ڇا توهان نه ٻڌو ته الله تعاليٰ ڳوڙهن سان سزا نه ٿو ڏئي، غمگين دل سان نه، پر ان سان سزا ڏئي ٿو،' پوءِ پاڻ پنهنجي زبان ڏانهن اشارو ڪيو، يا برڪت حاصل ڪئي - انهي زبان جي ڪري - ۽ حقيقت ۾ لاش کي سزا ڏني وئي ڇاڪاڻ ته سندس گهر وارن کيس روئي ڇڏيو هو. جڏهن ته عمر رضي الله عنه لٺ سان زمين تي ڌڪ هنيو، پٿر اڇلايا ۽ مٽي اڇلائي ڇڏي.